Na haar hele leven op de Veluwe te hebben gewoond, komt Gerda Meiling (62) anderhalf jaar geleden in Wapse wonen. Gerda en haar man besluiten vanaf het begin mee te doen in het dorp. ‘We vonden het belangrijk om gelijk mensen te ontmoeten en mee te doen’, vertelt ze. Daarom meldt Gerda zich meteen aan als vrijwilliger in Wapse en gaat ze werken bij ZZWD in Diever. Door de contacten die ze daar opdoet, voelt ze zich al snel thuis. ‘Hier tel je gewoon mee.’
Gerda leert snel nieuwe mensen kennen. En door het contact met cliënten komt ze veel te weten over haar nieuwe omgeving. ‘De verhalen die mensen vertellen zijn prachtig. Ik hoor bijvoorbeeld wie waar gewoond heeft en wie met wie is getrouwd.’ Dat Gerda plat praat met haar cliënten helpt ook mee. Al blijkt het Veluws toch wel anders dan het Drents. ‘Cliënten verbeteren mij vaak op mijn uitspraak’, lacht ze.
‘Arm om mijn schouder’
Gerda en haar man huren lange tijd een woning in Putten, maar leven destijds vooral vanuit hun recreatiewoning in Doornspijk. Omdat ze daar niet permanent mogen wonen, besluiten ze om de stoute schoenen aan te trekken. ‘Wij hebben de boel verkocht en zijn gaan zoeken naar een vrijstaande woning in het Noorden’, vertelt Gerda. Op Funda ziet het stel een woning in Wapse die precies lijkt te passen bij hun wensen. ‘Toen we daar naar binnen liepen was het alsof iemand een arm om onze schouders sloeg, we vonden het een heerlijk huis.’
Om zeker te weten dat het goed voelde, gingen ze daarna nog even “sfeer proeven” in Wapse. ‘We zijn toen samen op een bankje gaan zitten om eens goed om ons heen te kijken. Dit voelde heel goed.’ Nu, anderhalf jaar later, blijkt het een schot in de roos. ‘De mentaliteit is hier anders dan op de Veluwe; het is gemoedelijker. Ik tel hier gewoon echt mee.’
Op het lijf geschreven
Gerda solliciteert bij ZZWD in eerste instantie als gastvrouw, de functie die ze eerder op de Veluwe, in Nunspeet, ook deed. Ze krijgt te horen dat die functie hier niet bestaat. In plaats daarvan wordt er met haar meegedacht: de nieuwe functie Thuishulp Plus zou zomaar heel goed bij haar kunnen passen.
En dat klopt. ‘Ik heb heel mooi en intensief contact met de mensen. Ik help met wassen, aankleden en steunkousen aandoen. Dat is iets wat ik eerder niet mocht.’ Het meest bijzondere aan haar werk vindt Gerda de band die ze opbouwt met cliënten. ‘Ik heb altijd heel snel een klik met ouderen en vind het fantastisch om van deze mensen hun verhalen te horen.’ Als één van haar cliënten overlijdt, doet dat dan ook pijn. ‘Ik had een bijzondere band met deze mevrouw. Je weet dat het kan gebeuren, maar je schrikt er toch van.’
Aandacht
Gerda vindt het prettig om cliënten de aandacht te kunnen geven die ze verdienen. ‘In mijn functie ben ik gebonden aan een tijdschema, maar omdat ik geen medicatie toedien ben ik iets flexibeler dan mijn collega’s. Als de gelegenheid er is geef ik graag een klein beetje extra aandacht’, vertelt ze. ‘Dan blijf ik vijf minuten langer voor een kop koffie en een praatje. Dat wordt gewaardeerd.’
Tijdens haar rondjes langs cliënten merkt ze die dankbaarheid elke dag. ‘Het voelt heel vertrouwd, alsof ik langsga bij mijn eigen ouders’, glimlacht Gerda. Eén van haar vaste cliënten maakte ooit ook de overstap van de Veluwe naar Drenthe en vertelt dat ze daar destijds best moeite mee had. Voor Gerda voelt dat inmiddels heel anders. ‘Ik ben er heel erg blij mee. Hier ben ik op mijn plek’, besluit ze.