Bijna 40 jaar lang schildert Trijntje Muys (82) aquarellen. Tot ze er op een dag geen zin meer in heeft. Ze besluit te stoppen met schilderen, maar blijft achter met een hoop materiaal. ‘Ik vond het best zonde dat ik daar niks meer mee kon doen’, vertelt Trijntje. Omdat ze ook nog een grote kamer ter beschikking heeft, besluit ze om bewoners van ZZWD bij haar thuis uit te nodigen. ‘Gewoon als een uitje, lekker spelen met water en verf.’
Al blijkt dat laatste nog best een grote stap. ‘Oudere mensen willen toch graag iets schilderen dat ergens op lijkt. Ik probeer ze vervolgens uit te dagen om dat beeld los te laten. Begin maar met een kleur en til eens je papier op, dan ontstaat er vanzelf wel iets.’
Boerderij de Galerij
De geschiedenis van Trijntje als kunstenares gaat 40 jaar terug in de tijd. Als ze 42 is raakt ze haar baan in het onderwijs kwijt door een fusie, net op het moment dat ze samen met haar man een boerderij in Eemster aan het verbouwen is. Het idee is om hier met drie families te gaan wonen, maar door omstandigheden blijven Trijntje en haar man alleen over.
De nieuwe situatie dwingt hen creatief te denken. ‘Mijn man moedigde me aan om te gaan schilderen. Dat wilde ik altijd al, maar ik had er nooit tijd voor.’ Ze nodigt een kunstenares uit Amsterdam uit op de boerderij, die daar lesgeeft aan mensen uit de omgeving. Trijntje volgt de lessen ook trouw en leert snel. Al gauw geeft ze zelf les. Vanuit het hele land komen mensen naar de boerderij voor meerdaagse schildercursussen van haar of andere kunstenaars. Elke week is er een andere docent en een nieuw thema. De deelnemers blijven daarnaast slapen en eten. ‘Mijn man was vanaf toen kok. Dat heeft hij zichzelf destijds geleerd’, legt Trijntje trots uit. Het stel blijft dit dertig jaar lang doen op hun boerderij, die in die tijd bekend staat als ‘Boerderij de Galerij’.
Geraakt worden
Trijntje exposeert in die jaren ook vaak. Door het hele land is haar kunst te bewonderen geweest. Wanneer ze 80 wordt heeft ze er echter genoeg van gehad. ‘Als kunstenaar is het van belang dat je geraakt wordt door iets wat je prachtig vindt. En dat had ik niet meer. Op een gegeven moment wil je daarnaast ook wel een keer stoppen.’ Trijntje besluit om al haar overige werken te verkopen. ‘Geld hoefde ik niet te hebben. Dus de helft van de opbrengst is naar de kerk in Dwingeloo gegaan en de andere helft naar het plaatselijke dorpshuis’, zegt de kunstenares.
Ondanks dat Trijntje zelf niet meer de creatieve energie heeft om zelf te schilderen, ontstaat toch het idee om een aantal bewoners van de Weyert bij haar thuis uit te nodigen. Enerzijds omdat ze nog veel materiaal over heeft, maar ook omdat ze het leuk vindt om mensen blij te maken ‘Ik werd zelf destijds heel blij toen ik leerde schilderen en nu geniet ik van hen’, glimlacht Trijntje. ‘Voor de bewoners is het gewoon een leuk uitje. Zo komen ze even uit hun kamer. Ze worden gebracht en na een tijdje weer opgehaald. Leuk he?’
Doordat de gezondheid van Trijntje vorige jaar wat verslechtert, komt er tijdelijk een einde aan de schildermiddagen. ‘Ik had last van mijn been en was erg moe. Toen heb ik een tijdje zelf in de Weyert gewoond’, vertelt ze. Nu woont Trijntje weer thuis en krabbelt ze weer op. ‘Als ik weer goed ben, dan ga ik weer beginnen.’